Η γεύση που είχαν τα παγωτά πριν από 20, 30 ή και περισσότερα χρόνια – που συνήθως αγοράζαμε από το περίπτερο ή το ψιλικατζίδικο της γειτονίας – δεν συγκρίνονται με όλα τα gourmet επιδόρπια του κόσμου.
Τότε, που για να φάμε παγωτό, έπρεπε να το “κερδίσουμε με το σπαθί μας”, δηλαδή ή να έχουμε κοιμηθεί το μεσημέρι σαν καλά παιδιά ή να έχουμε φάει όλο το φαγητό μας.
Να ήταν αυτός ο λόγος, που το απολαμβάναμε τόσο πολύ; Δεν το αποκλείω. Άλλωστε, σε αυτήν την περίπτωση – που ήμασταν δηλαδή καλά παιδιά και εντάξει στις υποχρεώσεις μας – δεν ακούγαμε την παραίνεση της μαμάς ή του μπαμπά για περιορισμένη κατανάλωση ζάχαρης, για να μην χαλάσουν τα δόντια μας.
Αν είχες πάει στο ψυγείο της γνωστής αγαπημένης ελληνικής εταιρίας παγωτών και ήθελες τον 4X4 πύραυλο – η βανίλια του αλλά και η σοκολάτα του ήταν απλά φανταστικές, βουτυράτες και κρεμώδεις – η περίσταση πρέπει να ήταν πολύ ιδιαίτερη.
Βέβαια, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο πραγματικός προβληματισμός με αυτό το τεράστιο παγωτό – έτσι τουλάχιστον μου φαινόταν, όταν ήμουν παιδάκι – ήταν ότι θα λερωθώ. Μέχρι να φάω όλο αυτό το παγωτό, σίγουρα θα είχε λιώσει και σίγουρα θα μου είχε λερώσει το μπλουζάκι και όχι μόνο. Άσε, που όλο και κάποιος θα ήθελε το τελευταίο κομμάτι από το χωνάκι και θα ξεσπούσε ένας καβγάς στο σπίτι. Η τελευταία μπουκιά από το χωνάκι ήταν πάντα η μεγαλύτερη απόλαυση.
Το κυπελάκι των ονείρων μας
Σκέφτομαι το παγωτό καραμπόλα και οριακά τρέχουν δάκρια από τα μάτια μου: σε ένα κύπελλο είχες την πιο σοκολατένια σοκολάτα, την πιο κρεμώδη βανίλια αλλά και την πιο φραουλένια φράουλα όλων των εποχών. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο τέλος – αν μπορούσες να περιμένεις φυσικά μέχρι να τελειώσεις το παγωτό σου – έσκιζες το αλουμινόχαρτο στο κάτω μέρος της συσκευασίας και έβρισκες ένα μικρό παιχνιδάκι. Ένα ανέλπιστο δώρο, από εκείνα που ο “Θεός του παγωτού” ήθελε να έχεις για να παίζεις για την επόμενη ώρα και η χαρά του παγωτού να κρατήσει ακόμη περισσότερο.
Στο μυαλό μου έχουν σκαλώσει και το κλασικό ξυλάκι βανίλια με επικάλυψη σοκολάτας, το παγωτό καϊμάκι με το σιρόπι βύσσινο, αλλά και το παγωτό σάντουιτσ με τραγανό μπισκότο και μισό βανίλια, μισό σοκολάτα.
Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου έχει ακόμη εκείνο το κύπελλο με το παγωτό βανίλια και τα σιρόπια από φράουλα και σοκολάτα. Κάθε κουταλιά διαφορετική και κάθε γεύση, τέλεια συνδυασμένη. Στην Algida το όνομα του ήταν «Κοκτέιλ», ενώ στην ΕΒΓΑ ήταν «Rocket». Φαντάσου, να το είχαμε τώρα και να το συνδυάζαμε με παγωμένο καφέ!
Για τους φανατικούς της σοκολάτας το απόλυτο παγωτό ήταν – και για κάποιους παραμένει – το παγωτό Chicago της ΕΒΓΑ. Παγωτό σοκολάτα με κομμάτια αμυγδάλου, πλούσιο σιρόπι σοκολάτας, σαντιγί, τρίμμα αμυγδάλου. Βέβαια, αυτό που θυμάμαι πιο έντονα, ήταν, όταν τελείωνε, καθάριζα τα τοιχώματα από το χάρτινο κυπελάκι με το δάχτυλο για να μην χάσω ούτε σταγόνα από την υπέροχη σοκολάτα του.
Το απογείωσε με την τηλεοπτική διαφήμιση, που παρέπεμπε στην αμερικανική πόλη Chicago, και μιλούσε για «σκληρό» παγωτό, βγαλμένο από την πρωτεύουσα του εγκλήματος. Ήταν τότε, που οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, απευθύνονται στο ελληνικό κοινό και δεν ήταν παραγωγές, από πολυεθνικές εταιρίες, που έπαιζαν παντού ίδιες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πολύ πρωτότυπη διαφήμιση για το Μαρενγκάτα (της ΕΒΓΑ) όπου πρωταγωνιστούσε ο Τίμος Περλέγκας.
Το οικογενειακό παγωτό που το απολαμβάναμε όλοι μαζί
Θυμήθηκα και έκλαψα την άλλη τούρτα – υπερπαραγωγή Romantica στα ψυγεία της Algida. Τρεις διαφορετικές στρώσεις παγωτό, στη μέση παντεσπάνι, και στο τελείωμα σαντιγί και μπαλίτσες σοκολάτας. Όνειρο! Πραγματικά, το έβλεπα στον ύπνο μου γιατί πάντα έτρωγα μικρό κομμάτι – “για να μην κρυώσει ο λαιμός μου ή για να μην πέσουν τα δόντια μου”.
Το Viennetta της Algida είναι στην κορυφή της λίστας μου: με εκείνες τις ονειρικές στρώσεις κρέμας βανίλιας που ενδιάμεσα είχαν ολόκληρες λεπτές πλάκες πραγματικής σοκολάτας. Το bonus της απόλαυσης είναι το χαρακτηριστικό κρατς στο σπάσιμο της σοκολάτας κόβοντας το κομμάτι. Ακόμα και η τηλεοπτική διαφήμιση είχε κερδίσει το κοινό παρουσιάζοντας ακριβώς αυτό: το κρατς της απόλαυσης.
Θα μπορούσα να συνεχίσω να θυμάμαι στιγμές και παγωτά όπως κάποτε μετρούσαμε μπάνια και παγωτά, αλλά δεν θα το κάνω γιατί θα βάλω τα κλάματα, νιώθοντας ότι αυτά τα χρόνια έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
All Images: @Pinterest
Διαβάστε ακόμη: Το καλοκαίρι του FOMO: Πώς το YOLO μας σπρώχνει να ταξιδεύουμε
