Ούσα γεννημένη τη δεκαετία του ’80, προφανώς και δεν θα μπορέσω να είμαι αντικειμενική στην έκθεση ιδεών μου – μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα. Είμαι σίγουρη, όμως, πως όχι απλά θα με συγχωρήσεις, αλλά θα συμφωνήσεις μαζί μου σε πολλά από όσα έχω να πω, σε όποια γενιά κι αν ανήκεις.
Όχι, δεν θα σου πω την άποψή μου για το τέλος του Stranger Things. Έχεις τη δική σου. Θα σου πω μόνο πως για μένα ήταν μια σειρά που με συντρόφεψε τα τελευταία 10 χρόνια και ακόμα δυσκολεύομαι να την αποχαιρετήσω. Όχι μόνο επειδή θα μου λείψουν οι χαρακτήρες, η πλοκή, οι μουσικές και οι ομολογουμένως πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, αλλά γιατί ήταν για μένα μία “πύλη” που άνοιξε μία μικρή… ρωγμή στον χρόνο.
Μια χαραμάδα που μου επέτρεψε να ξαναδώ τη ζωή – τις παρέες, τις φιλίες και τις σχέσεις – με τα παιδικά μου μάτια. Τότε, που όλα ήταν “ντυμένα” με χαμόγελα, αθωότητα, ροζ φραμπαλάδες, πολύχρωμα και αταίριαστα κιτς συνολάκια. Και τα γουόκμαν “μασούσαν” τις κασέτες και τα σταθερά τηλέφωνα με τα περιστρεφόμενα καντράν “δυσκόλευαν” την επικοινωνία μας – ή μήπως μας έφερναν άθελά τους πιο κοντά;
Η σειρά που αναδείχθηκε σε πολιτιστικό φαινόμενο μού θύμισε πως είμαι τυχερή γιατί έζησα τα παιδικά μου χρόνια ακριβώς όπως τους άξιζαν – ως παιδί! Με αφέλεια, ανεμελιά, άγνοια κινδύνου. Χωρίς φόβο και με πολύ πάθος για περιπέτειες και εξερευνήσεις. Πίσω στα 80s, το μόνο χτύπημα που με “απειλούσε” ήταν μια στραβοτιμονιά με το ποδήλατο ή να φάω τα μούτρα μου, τρέχοντας στα χώματα της αλάνας. Μάλωνα με τους φίλους μου γιατί “έκλεψαν” στο μέτρημα στο κρυφτό και κάπως μαγικά τα βρίσκαμε το αμέσως επόμενο λεπτό. Τότε, τα μόνα πονηρά μηνύματα ήταν κάτι ραβασάκια που χώναμε σε τσέπες μπουφάν ή σε λευκώματα που ανταλλάσσαμε στην τάξη.
Θα μου πεις πως και στην εποχή εκείνη υπήρχε bullying. Δίκιο έχεις, υπήρχε. Έλα, όμως, που δεν γνωρίζαμε τη λέξη… Θα σε ρωτήσω, όμως, αυτό: Εσύ, μπορείς να θυμηθείς κάποιο περιστατικό βίας ανάμεσα σε παιδιά που σκοτώθηκαν – κυριολεκτικά – στο ξύλο για ένα μήνυμα; Γιατί εγώ δεν μπορώ… Και θυμώνω! Τα βάζω με τη γενιά μου και απορώ… Πώς μπορούμε εμείς, τα προνομιούχα παιδιά της δεκαετίας του ’80, να μεγαλώσαμε τόσο λάθος τα δικά μας παιδιά; Πώς μπορέσαμε να ξεχάσουμε την ομορφιά της δικής μας παιδικής ηλικίας; Γιατί δεν τη διαφυλάξαμε σαν δώρο πολύτιμο; Γιατί δεν προστατεύσαμε τα δικά μας παιδιά;
Και μην μου πεις για τεχνολογικές εξελίξεις, social media, tablets και κινητά. Όχι! Αρνούμαι να αποδώσω ευθύνες σε άψυχα αντικείμενα και εφαρμογές. Το λάθος είναι δικό μας! Εμείς φταίμε που τα παιδιά μας δεν ζουν ως παιδιά, αλλά σαν αγρίμια σε κλουβιά. Είναι δική μας αυτή η ευθύνη και οφείλουμε όχι μόνο να την αναλάβουμε, αλλά να δουλέψουμε σκληρά και να αλλάξουμε. Να θυμηθούμε! Γιατί, κάποιες φορές, είναι καλό να επανερχόμαστε σε μαθήματα του παρελθόντος. Είναι πιο επίκαιρο και απαραίτητο από ό,τι φανταζόμαστε. Ίσως έτσι, όπως θα έλεγε και ο αγαπημένος David Bowie, να γίνουμε ήρωες. Έστω για μια μέρα…
