Η σχέση ενός εφήβου με τον σκύλο του φαίνεται πως μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το άγχος που προκαλούν οι κοινωνικές σχέσεις. Νέα έρευνα δείχνει ότι δεν έχει σημασία μόνο η παρουσία ενός κατοικίδιου στη ζωή ενός παιδιού, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούν και συνδέονται μεταξύ τους. Το κοινωνικό άγχος αποτελεί μια σημαντική πρόκληση για αρκετούς εφήβους. Η διαρκής ανησυχία για την κριτική των συνομηλίκων, τον τρόπο με τον οποίο τους βλέπουν οι άλλοι ή το αν θα γίνουν αποδεκτοί μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την καθημερινότητά τους. Σε αυτή την περίοδο της ζωής, όπου οι φιλίες και οι σχέσεις με τους συνομηλίκους αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία, η συναισθηματική υποστήριξη μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο.
Τι έδειξε η νέα μελέτη για τους εφήβους και τους σκύλους
Ερευνητές από την Κτηνιατρική Σχολή Cummings του Πανεπιστημίου Tufts μελέτησαν τη σχέση μεταξύ εφήβων με υψηλά επίπεδα κοινωνικού άγχους και των σκύλων τους. Στην έρευνα συμμετείχαν 514 έφηβοι ηλικίας 13 έως 17 ετών από τις ΗΠΑ, μαζί με έναν γονέα από κάθε οικογένεια. Οι επιστήμονες εξέτασαν διαφορετικές πλευρές της σχέσης ανθρώπου και σκύλου, όπως η συντροφικότητα, η φροντίδα, η στοργή, η συναισθηματική στήριξη, αλλά και οι εντάσεις που μπορεί να προκύπτουν στην καθημερινότητα. Παράλληλα, διερεύνησαν τον τρόπο με τον οποίο οι έφηβοι αντιμετώπιζαν το άγχος που συνδεόταν με τις σχέσεις τους με συνομηλίκους. Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο Journal of Adolescence, δείχνουν ότι ορισμένες μορφές αλληλεπίδρασης με τον σκύλο σχετίζονται με πιο αποτελεσματικές στρατηγικές διαχείρισης του άγχους.
Η φροντίδα του σκύλου φαίνεται να έχει θετικό ρόλο
Ένα από τα ενδιαφέροντα ευρήματα αφορά τη συντροφικότητα και τη φροντίδα του σκύλου. Οι δύο αυτές πτυχές της σχέσης συνδέθηκαν με πιο υγιείς τρόπους αντιμετώπισης των στρεσογόνων κοινωνικών καταστάσεων. Στις στρατηγικές αυτές περιλαμβάνονται η επίλυση προβλημάτων, η θετική σκέψη, η καλύτερη ρύθμιση των συναισθημάτων και η έκφρασή τους. Η καθημερινή φροντίδα ενός σκύλου μπορεί, επομένως, να προσφέρει στον έφηβο μια αίσθηση ευθύνης και σταθερότητας. Παράλληλα, η συντροφιά του ζώου μπορεί να λειτουργεί ως μια σταθερή παρουσία στην καθημερινότητά του, ιδιαίτερα σε περιόδους όπου οι κοινωνικές σχέσεις με τους συνομηλίκους γίνονται πιο περίπλοκες.
Όταν η σχέση με τον σκύλο δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο
Ωστόσο, η μελέτη δεν δείχνει ότι κάθε μορφή δεσμού με έναν σκύλο έχει απαραίτητα θετική επίδραση. Οι εντάσεις στη σχέση με το κατοικίδιο, όπως ο εκνευρισμός που μπορεί να προκαλεί η συμπεριφορά του, συνδέθηκαν με λιγότερο αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης του άγχους. Σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρήθηκαν στρατηγικές όπως η αποφυγή, η άρνηση, η επίμονη ενασχόληση με αρνητικές σκέψεις και το συναισθηματικό μούδιασμα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ένα ακόμη εύρημα: όταν ο σκύλος αντιμετωπιζόταν ως υποκατάστατο των ανθρώπινων σχέσεων, η σχέση αυτή συνδεόταν επίσης με λιγότερο υγιείς τρόπους αντιμετώπισης του κοινωνικού άγχους.
Ο σκύλος ως «γέφυρα» στις κοινωνικές σχέσεις
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι σκύλοι μπορούν να αποτελέσουν έναν ενδιάμεσο κρίκο ανάμεσα στην οικογένεια και τον κοινωνικό κόσμο των εφήβων. Το κατοικίδιο αποτελεί μέρος του οικογενειακού περιβάλλοντος, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να προσφέρει συντροφιά και συναισθηματική ασφάλεια. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό κατά την εφηβεία, μια περίοδο κατά την οποία η εικόνα που έχει ένας νέος για τον εαυτό του βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη. Οι σχέσεις με τους συνομηλίκους αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα και η ανάγκη για αποδοχή μπορεί να ενισχύσει το άγχος. Ένας σκύλος μπορεί να προσφέρει ένα σταθερό σημείο αναφοράς, χωρίς όμως να αντικαθιστά τις ανθρώπινες σχέσεις. Όπως υποδηλώνουν τα ευρήματα, η ποιότητα της σχέσης και όχι απλώς η ύπαρξη ενός κατοικίδιου φαίνεται να έχει σημασία.
Η σχέση εφήβου και σκύλου χρειάζεται περισσότερη μελέτη
Οι ερευνητές τονίζουν ότι τα συγκεκριμένα αποτελέσματα δείχνουν συσχετίσεις και δεν αποδεικνύουν ότι η σχέση με έναν σκύλο προκαλεί άμεσα καλύτερη ή χειρότερη διαχείριση του άγχους. Για τον λόγο αυτό, η έρευνα συνεχίζεται με την παρακολούθηση εφήβων και των κατοικίδιων τους σε βάθος χρόνου. Στόχος είναι να διαπιστωθεί πώς εξελίσσεται η σχέση τους και κατά πόσο παράγοντες όπως η προσωπικότητα και η συμπεριφορά του σκύλου, αλλά και η μεταξύ τους συμβατότητα, επηρεάζουν την ψυχική ευεξία και τη διαχείριση του άγχους. Το βασικό μήνυμα, πάντως, είναι ότι η σχέση ενός εφήβου με τον σκύλο του μπορεί να αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινής του ζωής, ιδιαίτερα όταν βασίζεται στη συντροφικότητα, τη φροντίδα και μια ισορροπημένη σύνδεση με το κατοικίδιο και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Διαβάστε ακόμη: Επιστήμονες δημιούργησαν μπιγκλ χωρίς το βασικό αλλεργιογόνο των σκύλων
