![Βίωμα](https://cozyvibe.gr/wp-content/uploads/2024/07/vioma-film.jpg)
Το album “Βίωμα” του Novel 729 “ξεφεύγει” από τα όρια της μουσικής και αποδεικνύει ότι είναι πολλά περισσότερα από ρίμες και νότες! Γίνεται ταινία μικρού μήκους και ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα ταξίδι εντός και εκτός Ελλάδος…
“Μην το πείτε πουθενά, μετά τον δίσκο ετοιμάζουμε να βγάλουμε ταινία.”
Όσο υπερβολικό και αν ακουστεί σε κάποιους, εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα νιώθω περήφανη για ελάχιστα πράγματα που συμβαίνουν στη χώρα μου. Πάντα είχα επίγνωση του τι γινόταν γύρω μου, αλλά τα τελευταία χρόνια αυτή η επίγνωση έχει μετατραπεί σε απόγνωση, απογοήτευση… Η αδικία, το μίσος και οι άσχημες ειδήσεις που φτάνουν καθημερινά στα αυτιά μου νιώθω ότι με πλακώνουν… Και γεννιέται ένα συναίσθημα που ειλικρινά δυσκολεύομαι να περιγράψω. Ένα από τα μεγαλύτερα “καταφύγιά” μου είναι η μουσική και ειδικότερα η rap. Κάθε φορά που ακούω το “Βίωμα” του Novel 729 νιώθω ότι δεν είμαι μόνη μου σε όλο αυτό… Δεν είμαι η μόνη που μπορεί να νιώθω έτσι… Kάθε στίχος με ανατριχιάζει, γιατί είναι τόσο αληθινός…
Όταν, λοιπόν, είδα ότι το άλμπουμ γίνεται ταινία και πρόκειται να κυκλοφορήσει, ένιωσα αυτό το – σπάνιο πια – συναίσθημα της περηφάνιας. Περίεργο να το νιώθεις για κάποιον που δεν γνωρίζεις, αλλά πάντα έτρεφα μεγάλο σεβασμό προς τους καλλιτέχνες. Πηγαίνοντας σε κάποια συναυλία ή σε κάποια παράσταση, αισθάνομαι πιο γεμάτη από ποτέ… Σαν να αλλάζει κάτι μέσα μου, προς το καλύτερο.
Η ταινία “Βίωμα” short film θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Δράμας και έπειτα θα ταξιδέψει σε Βερολίνο και Αργεντινή! Ανυπομονώ να βρεθώ σε κάποια προβολή της, γιατί ξέρω ότι θα με κάνει να νιώσω ακριβώς όπως ένιωσα ακούγοντας το album…
Στην ταινία θα συμμετέχει και ο ηθοποιός Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, για τον οποίο έχω την ίδια θετική άποψη. Κράτησα πολλά από την τελευταία του συνέντευξη. Για το πώς όλοι με λίγη προσπάθεια μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, για το ότι πρέπει να καταλάβουμε ότι φταίμε και εμείς, όχι μόνο οι άλλοι,.αλλά και για το ότι δεν πρέπει να συνηθίσουμε αυτήν τη βία, τα όσα άσχημα συμβαίνουν στους συνανθρώπους μας…
Δύο αγαπημένοι και σπουδαίοι καλλιτέχνες δημιουργούν κάτι από κοινού. Αξίζει να τονίσω ότι όλο το cast και συνεργείο είναι τρομερά ταλαντούχο! Αυτό το κείμενο είναι ίσως ο δικός μου τρόπος να πω συγχαρητήρια για αυτό το υπέροχο project. Είναι, όμως, και μία υπενθύμιση πως η τέχνη μπορεί να μας βοηθήσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Να μας θυμίζει πως υπάρχει ελπίδα και πως ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο, να κάνει έναν συνάνθρωπό του να νιώσει πιο όμορφα…
Ακούστε τον δίσκο εδώ: