Πρόσφατα ολοκληρώθηκε ο κύκλος προβολών της αστυνομικής σειράς έξι επεισοδίων Ριφιφί και εύλογα γεννιέται το ερώτημα: πρόκειται για μυθοπλασία ή για ωμή πραγματικότητα;
Η απάντηση είναι σύνθετη. Η σειρά, σε σενάριο των Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρας Σακαλή και σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια, βασίζεται στη διάσημη ληστεία της Τράπεζας Εργασίας το 1992. Όμως, πέρα από το πραγματικό γεγονός της δεκαετίας του ’90, αυτό που σοκάρει περισσότερο – και ίσως είναι το πιο αληθινό στοιχείο της σειράς – είναι ο πόνος, η απόγνωση και η κραυγή για βοήθεια ανθρώπων που δεν την έλαβαν ποτέ και οδηγήθηκαν στην καταστροφή.
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για το casting και τις ερμηνείες; Ξεκινώ από τον κεντρικό και σπαρακτικά συγκινητικό ρόλο της Ευαγγελίας Μουμούρη, η οποία υποδύεται την Όλγα. Ένας ρόλος που απαιτεί πολυδιάστατη ανάγνωση. Βλέπουμε μια γυναίκα συντετριμμένη, μια μάνα και σύζυγο που έχασε ό,τι πολυτιμότερο είχε. Μια γυναίκα βυθισμένη στο πένθος, παραδομένη στον πόνο της απώλειας. Μια μάνα που κοιμάται στο παιδικό κρεβατάκι, που μυρίζει τα αρκουδάκια του παιδιού της, προσπαθώντας απελπισμένα να κρατηθεί από μνήμες.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη είναι αληθινή και συγκλόνισε την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Δεν επρόκειτο απλώς για μια τραγωδία, αλλά για μια μικρογραφία του πώς το ελληνικό κράτος, οι θεσμοί και η γραφειοκρατία μπορούν να σταθούν μοιραία εμπόδια στο να σωθεί μια ζωή. Ο Παναγιώτης ήταν μόλις 18 μηνών όταν διαγνώστηκε με επιθετικό νευροβλάστωμα. Τα έξοδα νοσηλείας στις ΗΠΑ άγγιζαν τα 100 εκατομμύρια δραχμές – περίπου 300.000 ευρώ – ένα αστρονομικό ποσό για μια οικογένεια που ζούσε από το μεροκάματο.
Ο πατέρας του έκανε τα πάντα. Βγήκε στα κανάλια, ζήτησε βοήθεια, άνοιξε λογαριασμό και η κοινωνία ανταποκρίθηκε, συγκεντρώνοντας σχεδόν ολόκληρο το ποσό. Πολλοί μίλησαν τότε για το μεγαλύτερο επίτευγμα κοινωνικής αλληλεγγύης στη σύγχρονη Ελλάδα. Κι όμως, ενώ η σωτηρία ήταν τόσο κοντά, η τράπεζα δέσμευσε τα χρήματα με την αιτιολογία ότι ο λογαριασμός δεν είχε χαρακτηριστεί εξαρχής ως ερανικός. Ένα παιδί ζούσε τις τελευταίες του στιγμές σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, ενώ η γραφειοκρατία – το σύστημα – αποδείχθηκε αμείλικτη.
Πώς κοιτάς ξανά στα μάτια μια μάνα που έχασε το παιδί της; Έναν πατέρα που δεν άντεξε τον πόνο και λύγισε; Η ερμηνεία του Πυγμαλίωνα Δαδακαλίδη στον ρόλο του Απόστολου είναι συγκλονιστική. Ένας πατέρας που δεν άντεξε το βάρος της απώλειας και έφυγε από τη ζωή έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό, αφήνοντας πίσω του μόνο σιωπή και οδύνη.
Γύρω από αυτή τη μάνα, αυτή τη γυναίκα που ζητά εκδίκηση για τον γιο και τον άντρα της, ξετυλίγεται το «Ριφιφί του αιώνα». Για δέκα ολόκληρα χρόνια, στο παιδικό δωμάτιο του γιου της πλέκεται ένα σχέδιο. Συνεργοί της; Άνθρωποι αποκλεισμένοι, κοινωνικά και οικονομικά συντετριμμένοι. Άντρες που έχασαν το στήριγμά τους, οικογενειάρχες που στερήθηκαν την αξιοπρέπειά τους, άνθρωποι που δεν είχαν χρήματα ούτε για το φαγητό των παιδιών τους. Κοινός παρονομαστής όλων: το τραπεζικό σύστημα και η ωμή έννοια της οικονομικής εξουσίας.
Με ένα υπόγειο τούνελ, οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να διαρρήξουν την Τράπεζα Ανάπτυξης, παίρνοντας – ή νομίζοντας πως παίρνουν – εκδίκηση για όσα τους στέρησαν. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: ποια εκδίκηση μπορεί πραγματικά να απαλύνει τον πόνο μιας μάνας που έχασε παιδί και σύζυγο;
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στο άδοξο τέλος των ερευνών για το Ριφιφί. «Εντολές άνωθεν» σταμάτησαν κάθε προσπάθεια εξιχνίασης, καθώς όπως υπαινίσσεται η σειρά, σε θυρίδα της τράπεζας βρέθηκαν ενοχοποιητικά στοιχεία για πρόσωπα της κυβέρνησης. Σοκαριστικό, αλλά αληθινό: η πραγματική ληστεία του 1992 παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη.
Η σειρά, όμως, κλείνει με μια χαραμάδα φωτός. Ο Νίκος βρίσκει την αγάπη που του στέρησαν, ενώ ο Μιχάλης επανενώνεται με την οικογένειά του. Μια μικρή υπενθύμιση ότι, ακόμη και μετά το σκοτάδι, η ζωή μπορεί – έστω δειλά – να χαμογελάσει ξανά.
Το Ριφιφί ας είναι η επόμενη σειρά που θα δεις.
