Το MasterChef 2026 συμπληρώνει σχεδόν τρεις μήνες προβολής από τον τηλεοπτικό σταθμό Star και – προς μεγάλη μου έκπληξη – σημειώνει υψηλά ποσοστά τηλεθέασης.
Μάλιστα, συχνά κυριαρχεί στην prime time ζώνη, ειδικά στο δυναμικό κοινό (18-54) και “χτυπάει στα ίσα” τη μυθοπλασία.
Η δέκατη σεζόν του MasterChef Greece για το κανάλι της Κηφισιάς έρχεται με βαριά προίκα, αλλά αφήνει μια αίσθηση απρόσμενης κόπωσης. Και, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ίσως πρόκειται για την πιο άτονη εκδοχή του διαγωνισμού μέχρι σήμερα. Ακόμη και σε σύγκριση με το δεύτερο MasterChef στο Mega Channel, με παρουσιάστρια τη Μαίρη Συνατσάκη, που δεν κατάφερε ποτέ να ολοκληρωθεί λόγω των γνωστών οικονομικών προβλημάτων της εποχής, η φετινή σεζόν μοιάζει να υστερεί σε ένταση και ταυτότητα.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν εντοπίζεται στους διαγωνιζόμενους. Αντιθέτως, το φετινό cast διαθέτει πρόσωπα με ενδιαφέρον και δυναμική, που θα μπορούσαν να στηρίξουν τόσο το διαγωνιστικό όσο και το αφηγηματικό κομμάτι. Παίκτες όπως ο Ανδρέας, ο Γιώργος, ο Πέτρος και η Κωνσταντίνα δείχνουν να έχουν τα στοιχεία για να ξεχωρίσουν, ωστόσο παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητοι. Η αφήγηση δεν τους δίνει τον χώρο που χρειάζονται, ούτε για να αναδειχθούν ως χαρακτήρες, ούτε για να εξελιχθούν μαγειρικά μπροστά στο κοινό.
Οι κριτές δεν μπαίνουν στον κόπο
Την ίδια στιγμή, το βάρος πέφτει αναπόφευκτα και στους κριτές (Πάνος Ιωαννίδης, Σωτήρης Κοντιζάς, Λεωνίδας Κουτσόπουλος) οι οποίοι δείχνουν λιγότερο παρόντες από ποτέ. Δεν πρόκειται μόνο για την αίσθηση ότι δεν συμβάλλουν ουσιαστικά στην αναζωογόνηση του παιχνιδιού, αλλά και για τη φυσική τους απουσία. Σε εβδομαδιαία βάση, η παρουσία και των τριών δεν θεωρείται δεδομένη, με τις εξηγήσεις να επαναλαμβάνονται σχεδόν μηχανικά, κάνοντας λόγο για αδιαθεσίες ή μικροπροβλήματα υγείας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι πρόκειται απλώς για συγκυρίες, γιατί διαφορετικά η εικόνα που διαμορφώνεται δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.
Τα συστατικά υπάρχουν, αλλά η «συνταγή» δεν αναδεικνύει τη δυναμική τους, αφήνοντας μια γεύση που δύσκολα μένει αξέχαστη
Ας το βγάλουμε αυτό το δεδομένο από την εξίσωση. Τις απουσίες δηλαδή, που όπως και να έχει αποδυναμώνουν το παιχνίδι, γιατί η χημεία και το χιούμορ των κριτών κρατούν το ενδιαφέρον του κοινού. Για παράδειγμα, στο MasterChef 5 (2021), κατά τον οποίο η Μαργαρίτα Νικολαΐδη έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε τον τίτλο στην Ελλάδα, το ενδιαφέρον ήταν πολύ μεγαλύτερο. Αναφέρομαι σε αυτόν τον κύκλο γιατί γενικά οι παίκτες ήταν πιο πολύ μάγειρες παρά παίκτες ριάλιτι. Σκέψου ότι σε αυτή τη σεζόν ήταν ο Τζοβάνι Σκαράτζι και ο Παύλος Χάππιλος.
Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι σε αυτό τον κύκλο έπαιξαν και η Μαρίνα Ντεμολάι αλλά και ο Γιάννης Αυλωνίτης, που ανέβαζαν το θερμόμετρο κατά διαστήματα. Αλλά και πάλι, αντίστοιχους χαρακτήρες θα βρίσκαμε και τώρα ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους. Ένας τέτοιος – με λίγη βοήθεια από την παραγωγή – θα μπορούσε να είναι ο νυν αρχηγός της μπλε μπριγάδας, ο Χάρης αλλά και ο Σαμ ή ο Γιώργος, πάλι από τους μπλε. Οι κόκκινοι κρατάνε πιο χαμηλά την μπάλα αλλά και πάλι υπάρχουν διαμαντάκια ανάμεσα τους όπως η Μεταξιά ή ο Τάσος. Και σίγουρα ο Ανδρέας, ο οποίος είναι κορυφαίος και χαρακτήρας αλλά και μάγειρας.
Και παρόλα αυτά, το παιχνίδι “δεν τραβάει”.
Εσύ το βλέπεις;
Τα περισσότερα βράδια παραμένω συντονισμένη στη συχνότητα του Star Channel, αλλά δεν παρακολουθώ πραγματικά τι συμβαίνει. Βαριέμαι τόσο, που καταλήγω να scrollαρω στο Tik Tok.
Φυσικά, αρνούμαι να μπω στη διαδικασία των σειρών όπως “Άγιος έρωτας” ή “Γη της ελιάς”. Παράλληλα, απορώ και με όσους βλέπουν το “Grand Hotel” ή “Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι”, γιατί πραγματικά θέλω να βλέπω ελληνική τηλεόραση του 2026 και όχι του 1966.
Ωστόσο, έχουμε μάθει πλέον κάθε σπιθαμή του στούντιο του διαγωνισμού. Η πλειοψηφία των γυρισμάτων γίνεται εκεί και οι εξωτερικές δοκιμασίες είναι πιο λίγες από άλλες χρονιές. Έχουν σταματήσει και την έξοδο της νικήτριας μπριγάδας με τον πρώην παίκτη του MasterChef Γιάννη Αποστολάκη σε κάποιο εστιατόριο της Αθήνας, που και αυτός ήταν ένα ενδιαφέρον κομμάτι του σόου.
“Έπαιζε” και η ίντριγκα με αυτούς τους παίκτες που κερδίζουν και βγαίνουν συνέχεια, σε σχέση με τις μαύρες γάτες του διαγωνισμού, που σε όποια μπριγάδα και αν έπαιζαν, έχαναν! Έχει μερικά πλάνα της νυχτερινής Αθήνας, όμορφα πιάτα, καινούργια εστιατόρια ή απλώς ωραίες προτάσεις. Φέτος, οι παίκτες βγαίνουν σπάνια και οι τηλεθεατές βλέπουν κάθε μέρα το ίδιο πράγμα. Για τέσσερις μέρες. Άλλωστε, το MasterChef προβάλλεται Δευτέρα – Πέμπτη, αφού τις τελευταίες δύο σεζόν, δεν γυρίζονται Masterclasses, που προβάλλονταν το Σάββατο.
Αυτές οι περικοπές οφείλονται σε λόγους οικονομίας ή βαρεμάρας; Δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία.
Ξέρω τι θα γίνει μετά!
Η λεγόμενη «κούραση του format» δεν προκύπτει από ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά αποτελεί μια σταδιακή αίσθηση που διαμορφώνεται στον χρόνο. Στην περίπτωση του MasterChef Greece, η επαναληψιμότητα της δομής και των διαγωνιστικών μοτίβων έχει οδηγήσει μέρος του κοινού να αντιλαμβάνεται το πρόγραμμα ως προβλέψιμο. Ακόμη και αν διατηρεί τη δημοφιλία του.
Η βασική αιτία εντοπίζεται στην επαναλαμβανόμενη «συνταγή» των επεισοδίων. Οι δοκιμασίες ακολουθούν σχεδόν απαράλλακτη σειρά, με τα ίδια στάδια να επανέρχονται κάθε εβδομάδα, δημιουργώντας ένα οικείο αλλά και αναμενόμενο πλαίσιο. Ο θεατής, έχοντας εξοικειωθεί με τη ροή, μπορεί πλέον να προβλέψει την εξέλιξη πριν αυτή εκτυλιχθεί, γεγονός που μειώνει την ένταση και το στοιχείο της έκπληξης.
Παράλληλα, οι δυναμικές μεταξύ των διαγωνιζομένων εμφανίζουν επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά. Κάθε σεζόν φαίνεται να αναπαράγει συγκεκριμένους ρόλους και συμπεριφορές, όπως τον ηγετικό χαρακτήρα, τον αντιδραστικό παίκτη ή τις μικρές ομάδες που εξελίσσονται σε «κλίκες». Έτσι, η αφήγηση δεν βασίζεται τόσο στην αυθεντική εξέλιξη των προσωπικοτήτων, όσο στην επανάληψη γνώριμων μοτίβων, τα οποία το κοινό αναγνωρίζει εύκολα.
Ριάλιτι χωρίς το ριάλιτι
Στο ίδιο πλαίσιο, η ένταση και οι συγκρούσεις, που αποτελούν βασικό στοιχείο της δραματουργίας του προγράμματος, παύουν να λειτουργούν ως κορυφώσεις και μετατρέπονται σε αναμενόμενα στοιχεία της αφήγησης. Οι αντιπαραθέσεις, τα σχόλια και οι τριβές στις μπριγάδες εμφανίζονται με τέτοια συχνότητα και ομοιότητα, ώστε χάνουν σταδιακά την αυθεντικότητά τους και εντάσσονται σε μια επαναλαμβανόμενη τηλεοπτική συνθήκη.
Αυτό έχει ως συνέπεια να επηρεάζεται και η ισορροπία μεταξύ ψυχαγωγίας και μαγειρικής. Όταν η δομή δεν ανανεώνεται επαρκώς, η έμφαση μετατοπίζεται συχνά προς το δραματικό στοιχείο, περιορίζοντας τον χρόνο και το βάθος που αφιερώνεται στη γαστρονομική δημιουργία και ανάλυση.
Για ένα μέρος του κοινού, αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι το βασικό αντικείμενο του διαγωνισμού, δηλαδή η μαγειρική, υποχωρεί.
Μετά από πολλές σεζόν, ακόμη και επιτυχημένες ιδέες δυσκολεύονται να διατηρήσουν την αρχική τους φρεσκάδα, καθώς το κοινό έχει ήδη εξοικειωθεί με τους μηχανισμούς και τις ανατροπές.
Έτσι, το ζητούμενο για τη διατήρηση του ενδιαφέροντος μετατοπίζεται στην ανάγκη ανανέωσης, τόσο σε επίπεδο δομής όσο και αφήγησης.
Έχοντας παρακολουθήσει όλες τις προηγούμενες σεζόν, η απογοήτευση από τη φετινή εκδοχή είναι αναπόφευκτη και, ίσως, πιο έντονη από ποτέ.
Photos: FB / @MasterChefGR
