Το «Σπίτι του Χρόνου» (The House of Time) προτείνει έναν τόπο όπου η οικιακή διαβίωση μπορεί να συνυπάρξει με τη συλλογική μάθηση. Ο χρόνος εδώ νοείται μέσα από βιώσιμους κύκλους: το ποτάμι, τη δεξιοτεχνία και τις κοινές εμπειρίες.
Το έργο βρίσκεται στο Babahoyo του Ισημερινού, μια πόλη ιστορικά και πολιτισμικά συνδεδεμένη με τον ποταμό. Αυτό το σπίτι ανταποκρίνεται σε έναν τρόπο ζωής που σταδιακά επιταχύνθηκε και αποσυνδέθηκε από το φυσικό πλαίσιο και τις χειροτεχνικές διαδικασίες, στις οποίες ανήκουμε.
Ο
χρόνος του πλαισίου (Contextual Time)
Οι εποχιακές αλλαγές στις παλίρροιες του ποταμού, η υγρασία και η ζέστη διαμορφώνουν ενεργά τον τρόπο κατοίκησης, σε μια συνεχή αλληλεπίδραση με την τροπική πανίδα, το φως και τη σκιά. Ο σχεδιασμός ενσωματώνει εσωτερικές αυλές και μια δεξαμενή νερού που βοηθούν στη ρύθμιση της θερμοκρασίας, Επίσης, περιλαμβάνει ξύλινα καφασωτά που φιλτράρουν την ηλιακή ακτινοβολία επιτρέποντας τον διαμπερή αερισμό, και φεγγίτες που ορίζουν τον ρυθμό του φωτός της ημέρας.
Ο χρόνος της χειροτεχνίας (Artisanal Time)
Η τέχνη του ξυλουργού και του χτίστη, καθώς και οι τοπικές τεχνικές τους, έχουν υποβαθμιστεί από την ταχύτητα και την αμεσότητα των σύγχρονων κατασκευών. Επιδιώκει να επανεξετάσει την κατοικία μέσα από τοπικά υλικά, τεχνικές και διαδικασίες.
Το τούβλο επανερμηνεύεται ως δομοστοιχείο (module), σχηματίζοντας τοίχους, δάπεδα, ακόμα και φωτιστικά, ενώ οι δοκοί από τοπικό ξύλο εκτείνονται προς τα έξω δημιουργώντας μια στέγη που προστατεύει από τις εποχιακές βροχές.
Ο
κοινός χρόνος (Shared Time)
Οι κοινόχρηστοι χώροι αποκτούν εκθετική αξία με την πάροδο του χρόνου καθώς μετασχηματίζονται από τη μία χρήση στην άλλη. Το έργο μετατρέπει το δημιουργικό στούντιο σε έναν πολυεπιστημονικό χώρο εργαστηρίου.
Ο τοίχος που οριοθετεί την αυλή αναδιπλώνεται σε περιστρεφόμενες πόρτες, που λειτουργούν ως οθόνη προβολής για ντοκιμαντέρ και, όταν ανοίγουν, δρουν ως κατώφλι μεταξύ του σπιτιού και της μπροστινής αυλής. Καθώς το έδαφος κατηφορίζει προς το ποτάμι, κλιμακωτές πλατφόρμες χρησιμεύουν ως αμφιθέατρο για θεατρικές και μουσικές παραστάσεις.
Δομή και διάταξη
Το πρόγραμμα οργανώνεται γύρω από μια κεντρική αυλή που εκτείνεται και ανοίγεται προς τον ποταμό:
Αριστερή πλευρά: Παραγωγικοί χώροι για δημιουργική εργασία και εργαστήρια.
Κεντρική περιοχή: Χώροι διημέρευσης και αναψυχής.
Δεξιά πλευρά: Χώροι ανάπαυσης.
Το έργο καταλαμβάνει ένα οικόπεδο 23×13 μέτρων, υπερυψωμένο σε μια βάση 1,4 μέτρων πάνω από τη στάθμη του ποταμού. Η δομή του αποτελείται από διπλά ξύλινα υποστυλώματα σε απόσταση 1,75 μέτρων, που υποστηρίζουν μια μονόρριχτη στέγη. Οι δοκοί συνδέονται με τον τοίχο μέσω μιας μεταλλικής πλάκας που τους διαχωρίζει, δημιουργώντας φεγγίτες.
Το «Σπίτι του Χρόνου» αναστοχάζεται πάνω σε νέους τρόπους κατοίκησης και μοιράσματος.
Επανασυνδέει την αρχιτεκτονική με το φυσικό περιβάλλον, αγκαλιάζοντας τους πιο αργούς ρυθμούς και εκτιμώντας τις διαδικασίες και τον χρόνο που ενυπάρχουν στη χειροτεχνία, όλα μέσα σε χώρους σχεδιασμένους για γαλήνη και συλλογική ανταλλαγή.
