Καλοκαίρι σημαίνει τρία πράγματα (εκτός από τη ζέστη και τις διακοπές): παγωτά, μπάνια και ανοιχτά θέατρα. Με αυτήν την σειρά!
Μέχρι στιγμής, φέτος μετράω 0 θερινές παραστάσεις, 3 μπάνια και άπειρα παγωτά. Συνεπώς, κάτι δεν πήγε καθόλου καλά στο φετινό καλοκαίρι και… στη διατροφή μου.
Για τα παγωτά και για μπάνια δεν έχω και πολλά να πω αλλά για τα ανοιχτά θέατρα και τις καλοκαιρινές παραστάσεις, μου περνάνε διάφορα από το μυαλό και οι λόγοι είναι κυρίως πρακτικοί. Λατρεύω τις τραγωδίες και ειδικά να τις βλέπω σχεδόν κάθε χρόνο με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και συντελεστές αλλά και διαφορετικές καλλιτεχνικές προσεγγίσεις. Φέτος, όμως η περιέργεια μου δεν ήταν αρκετή για να με οδηγήσει σε κάποιο από τα όμορφα ανοιχτά θέατρα, που έχουμε στη Θεσσαλονίκη αλλά και στα πέριξ.
Μου λείπει όμως, η διαδικασία. Η διαδρομή μέχρι το θέατρο, το περπάτημα στα μονοπάτια, η αναμονή μέχρι να σβήσουν τα φώτα της σκηνής και να μείνει μόνο το φως των προβολέων δημιουργούν μια τελετουργία. Είναι μία εξαιρετική ευκαιρία για να αποσπαστούμε πλήρως από την καθημερινότητα και την οθόνη του κινητού, βιώνοντας μια ουσιαστική μορφή ψυχαγωγίας και «κάθαρσης».
Η φασαρία της πόλης και τα… κουνούπια που χαλάνε τη συγκέντρωση
Πιθανότατα όλοι έχουμε βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να ακούμε τη μουσική από διπλανό κέντρο την ώρα που ο πρωταγωνιστής ξεδιπλώνει το δράμα του επί σκηνής. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, σπάνια συμβαίνει αυτή η τόσο δυσάρεστη συγκυρία κατά τη διάρκεια κάποιας κωμωδίας.
Ίσως και επειδή οι κωμωδίες ανεβαίνουν πιο σπάνια στα αρχαία θέατρα ή σε καλοκαιρινές σκηνές από ότι οι τραγωδίες ή τα κλασικά έργα του Σαίξπηρ.
Σε μία τέτοια περίπτωση, δεν κλαις μόνο τα λεφτά σου αλλά και τα νεύρα σου, που δημιούργησε η συγκεκριμένη κατάσταση. Το σίγουρο είναι ότι αυτά συμβαίνουν, αλλά ευτυχώς πιο σπάνια.
Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει και με το κινητό, κάποιου θεατή που θα χτυπάει σαν μανιασμένο για αρκετή ώρα, μέχρι να φιλοτιμηθεί να το βρει και να το χαμηλώσει. Ζούμε με τα κινητά μας τηλέφωνα, ως συνέχεια του χεριού μας, αλλά όταν αυτά θα χτυπήσουν σε μία τέτοια ακατάλληλη στιγμή, τα ψάχνουμε και δεν τα βρίσκουμε!
Τα απρόβλεπτα
Αν με ρωτάς, ακόμη και αυτό έχει την χάρη του. Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι και καθηλωμένοι να παρακολουθήσουν ένα έργο, που γράφτηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια – η πιο παλιά σωζόμενη τραγωδία είναι οι Πέρσες (472 π.Χ.) του Αισχύλου. Κάποιος θα ξεχάσει κάτι, θα βήξει ή δεν θα αισθανθεί καλά. Εκεί φυσικά είναι και τα πιο δύσκολα. Πριν από κάποια χρόνια, μία κοπέλα από το κοινό λιποθύμησε την ώρα της παράστασης. Την συνέφεραν γρήγορα αλλά όση ώρα, παρέχονταν οι πρώτες βοήθειες στην κοπέλα, οι πρωταγωνιστές και ο χορός του έργου είχαν παραμείνει ασάλευτοι στη θέση τους. Όπως ακριβώς, συμβαίνει ότι πατάς pause στην ταινία, που παρακολουθείς στην πλατφόρμα, για να πας τουαλέτα ή να πιεις νερό. Έτσι και οι ηθοποιοί, σταμάτησαν οποιαδήποτε δράση στη σκηνή και περίμεναν, μέχρι να λάβουν το μήνυμα ότι όλοι είναι καλά. Συνέχισαν με το ίδιο πάθος και την ίδια ένταση από το σημείο, που σταμάτησαν. Συγκλονιστικό.
Η μοναδική ευκαιρία για να ταξιδέψει κανείς μαζί με την ιστορία
Η παρακολούθηση μιας παράστασης σε ένα αρχαίο θέατρο ή σε μια καλοκαιρινή ανοιχτή σκηνή προσφέρει μια μοναδική εμπειρία που διαφέρει ριζικά από την επίσκεψη σε μια κλειστή θεατρική αίθουσα. Είναι ένας συνδυασμός τέχνης, ιστορίας, φύσης και αισθήσεων, που αξίζει να γίνει κομμάτι της εμπειρίας για όλη την οικογένεια.
Όταν βρίσκεσαι σε ένα αρχαίο θέατρο (όπως η Επίδαυρος, το Ηρώδειο ή το Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων), δεν είσαι απλώς θεατής μιας παράστασης, αλλά μέρος μιας αλυσίδας που μετρά χιλιάδες χρόνια. Κάθεσαι στις ίδιες πέτρες όπου κάθονταν άνθρωποι πριν από 2.500 χρόνια για να παρακολουθήσουν τις ίδιες τραγωδίες και κωμωδίες. Αυτή η αίσθηση διαχρονικότητας δημιουργεί ένα βαθύ δέος.
Αυτήν την αίσθηση, ενισχύει το γεγονός ότι τα αρχαία θέατρα σχεδιάστηκαν με τέτοια ακρίβεια ώστε ο ήχος να φτάνει καθαρός μέχρι και την τελευταία σειρά (το άνω διάζωμα), εκμεταλλευόμενα τη φυσική κλίση των λόφων. Η εμπειρία να ακούς τον ψίθυρο ενός ηθοποιού χωρίς μικρόφωνα και ενισχυτές σε έναν τόσο μεγάλο χώρο είναι σχεδόν μαγική.
Το καλύτερο είναι ότι τα ανοιχτά θέατρα είναι συνήθως ενταγμένα σε εντυπωσιακά φυσικά ή ιστορικά τοπία. Για αυτό και η μετάβαση από το σούρουπο στο νυχτερινό ουρανό με τα αστέρια προσθέτει μια φυσική σκηνογραφία που αλλάζει σταδιακά κατά τη διάρκεια της παράστασης. Παράλληλα, έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις την αίσθηση του αέρα, τις μυρωδιές της φύσης (πεύκο, θυμάρι) και τους ήχους του περιβάλλοντος.
Η προσέλευση του κόσμου, η βόλτα πριν ή μετά την παράσταση, το γεγονός ότι εκατοντάδες ή χιλιάδες άνθρωποι μοιράζονται την ίδια εμπειρία κάτω από τον ίδιο ουρανό, ενισχύει το συναισθηματικό δέσιμο και την αίσθηση της συλλογικής μέθεξης – ακριβώς, όπως συνέβαινε και στην αρχαιότητα.
Διαβάστε ακόμη: Η ελληνική τηλεόραση ζει από το παρελθόν της
