Η πρωταγωνίστρια της σειράς «Να μ’ αγαπάς» μιλά για τον ρόλο που της άλλαξε τη ζωή, τις προκλήσεις που αντιμετώπισε μπροστά και πίσω από τις κάμερες και τα συναισθήματα που τη συνόδευσαν σε αυτό το νέο επαγγελματικό βήμα. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ανατρέχει στη στιγμή που έμαθε ότι θα ενσαρκώσει τη Φωτεινή, αποκαλύπτει τι είναι αυτό που την γοητεύει στον χαρακτήρα της, θυμάται απαιτητικά γυρίσματα – όπως τη σκηνή του πρώτου φιλιού με τον Μιχαήλ Ταμπακάκη – και μοιράζεται τα μαθήματα που της έχει προσφέρει μέχρι σήμερα η πορεία της στην τηλεόραση και το θέατρο.
Παράλληλα, μιλά για τον ρόλο της Επονίν στη θεατρική παράσταση «Οι Άθλιοι», που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά της, για τη σημασία της επιμονής σε έναν χώρο γεμάτο απορρίψεις, αλλά και για την ανάγκη να παραμένει αυθεντική – τόσο ως καλλιτέχνιδα όσο και ως άνθρωπος. Με πυξίδα την ευτυχία και έμπνευση τους ανθρώπους γύρω της, συνεχίζει να ονειρεύεται, να τολμά και να εξελίσσεται.
Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις και συναισθήματα όταν έμαθες ότι θα πρωταγωνιστήσεις με το ρόλο της Φωτεινής στη σειρά “Να μ’ αγαπάς”;
Όταν με πήραν τηλέφωνο έβαλα τα κλάματα. Είχα κάνει πολλά δοκιμαστικά για τον συγκεκριμένο ρόλο και όλη η διαδικασία είχε κρατήσει πάνω από έναν μήνα. Ήμουν ενθουσιασμένη και ανυπομονούσα να ξεκινήσουμε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τι είναι αυτό που σου αρέσει περισσότερο στον χαρακτήρα της Φωτεινής;
Μου αρέσει που είναι δυναμική και ανεξάρτητη παρά την ευαισθησία της. Το ότι μεγάλωσε χωρίς το πρότυπο της μητέρας, τη σκληραγώγησε αρκετά παρά την πληγή που της άφησε.
Υπάρχει κάποια σκηνή που δυσκολεύτηκες να ερμηνεύσεις;
Ερμηνευτικά υπήρξαν αρκετές δύσκολες σκηνές. Τεχνικά μιλώντας – μια πολύ απαιτητική σκηνή ήταν εκείνη του πρώτου φιλιού με τον Ορφέα (Μιχαήλ Ταμπακάκη) μέσα στο νερό, γιατί η θάλασσα ήταν παγωμένη. Με το που τελείωνε η λήψη μάς σκέπαζαν με πετσέτες. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν μαγικό και δεν θα το άλλαζα.
Στην πορεία σου μέχρι τώρα, ποιος χαρακτήρας έχει μείνει περισσότερο στη μνήμη σου και γιατί;
Αγαπώ πολύ τον περσινό μου ρόλο στο θέατρο – που υποδυόμουν την Επονίν στην παράσταση «Οι Άθλιοι», στο θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός κόσμος. Πάντα μου άρεσε το συγκεκριμένο έργο και είχα αδυναμία σε αυτόν τον ρόλο, οπότε όταν μου ανατέθηκε να τον υποδυθώ, απέκτησε απευθείας μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
Ποιο θεωρείς το πιο σημαντικό μάθημα που σου έχει δώσει η τηλεόραση μέχρι σήμερα;
Δεν ξερω … Ίσως ότι πρέπει να παραμένεις αυθεντικός, ακόμα και όταν υποδύεσαι κάποιον άλλον.
Τι συμβουλή θα έδινες σε νέους ηθοποιούς που συχνά ακούν «όχι» στις auditions;
Να μην τα παρατάνε. Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι στη φύση της δουλειάς μας η απόρριψη. Δεν σημαίνει ότι δεν είσαι καλός, επειδή κάπου δεν σε πήραν. Μπορεί απλά να μην ταιριάζεις. Στατιστικά μιλώντας, κάποια στιγμή – κάπου – θα ταιριάξεις. Αρκεί να μην τα παρατήσεις.
Υπάρχει κάποιο είδος ρόλου που σε τρομάζει να υποδυθείς, αλλά ταυτόχρονα σε ελκύει;
Όχι. Περισσότερο με τρομάζει η ιδέα να παίζω συνέχεια παρόμοιους ρόλους. Θέλω να έχω τις ευκαιρίες να υποδυθώ πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες.
@eirini_angelopoulou_
Ποια είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης για σένα στην καθημερινότητά σου – άνθρωποι, βιβλία, ταξίδια ή κάτι άλλο;
Με εμπνέουν οι άνθρωποι γενικότερα και το τι είναι ικανοί να πετύχουν αν το βάλουν στόχο.
Πώς θα περιέγραφες το προσωπικό σου στυλ; Είσαι το κόκκινο φόρεμα που βλέπουμε στις συνεντεύξεις σου ή casual με τζιν και t-shirt; Επενδύεις στη φροντίδα της εμφάνισής σου μέσα από το ντύσιμο και την ομορφιά;
Είμαι λίγο των άκρων. Συνήθως, θα με δεις με πιο χαλαρά και καθημερινά ρούχα, αθλητικά παπούτσια και πιασμένο μαλλί. Ωστόσο, αν μου πεις «ντύσου καλά»… τότε γίνομαι αυτή που είδατε στη συνέντευξη. Δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ποιοι είναι οι βασικοί σου στόχοι για τα επόμενα πέντε χρόνια, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο;
Ο στόχος μου είναι να είμαι ευτυχισμένη. Και ευτυχισμένη με κάνει η δουλειά μου, ο χορός, τα ταξίδια και οι άνθρωποί μου.
