Home / Famous Talks  / Μαρία Κορινθίου: “Όσο με χτυπάνε, τόσο πιο δυνατή θα γίνομαι!”

Μαρία Κορινθίου: “Όσο με χτυπάνε, τόσο πιο δυνατή θα γίνομαι!”

jordan maria korinthiou
Η Μαρία Κορινθίου σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για την αμφισβήτηση και τις στιγμές που τη λύγισαν, αλλά δεν κατάφεραν να τη ρίξουν!

 

Πολλοί έχουμε συνδέσει τη Μαρία Κορινθίου με την εικόνα μιας εντυπωσιακής γυναίκας, που δεν δίστασε ποτέ να εκφράσει τη θηλυκότητά της. Ως ηθοποιός, δεν έχει δεχθεί απλά “πόλεμο” για τις υποκριτικές της δυνατότητες, αλλά “χλευασμό”, όπως η ίδια θα μου πει. Εδώ και τρία χρόνια, απαντά στους επικριτές της, ερμηνεύοντας έναν από τους πιο δύσκολους γυναικείους μονολόγους του σύγχρονου θεάτρου. Υποδύεται τη Σίρλεϊ, στην παράσταση “Jordan”, και ξεκαθαρίζει πως “κανείς δεν μπορεί να μειώσει τη δύναμη που έχω μέσα μου”. Αυτή είναι η Μαρία…

 

Στην παράσταση “Jordan” έρχεστε αντιμέτωπη με έναν ιδιαίτερα δύσκολο, σκληρό θα έλεγα, ρόλο. Ως μητέρα, πώς κατορθώσατε να προσεγγίσετε τη Σίρλεϊ; Δε νιώσατε να σας πνίγει το αίσθημα δικαίου;

Δεν ήρθα αντιμέτωπη με τη Σίρλεϊ. Έπρεπε να γίνω ένα με τη Σίρλεϊ, για να μπορέσω να προσεγγίσω αυτόν τον ρόλο. Θα μου πείτε, πώς μπορείς να γίνεις ένα με έναν άνθρωπο που δεν έχεις ζήσει τις καταστάσεις του και έχει φτάσει στο σημείο να σκοτώσει το ίδιο του το παιδί; Αυτή είναι η δουλειά του ηθοποιού και γι’ αυτό είναι υπέροχη. Πρέπει να σκάψεις πολύ βαθιά τόσο μέσα σου, όσο και στον εκάστοτε ρόλο που έχεις να δουλέψεις. Κι αυτό δεν γίνεται μόνο με τεχνική. Όλοι κρύβουμε τα πάντα μέσα μας.

Ο ηθοποιός οφείλει τη δεδομένη στιγμή να αναβλύζει τα συγκεκριμένα συναισθήματα. Άρα, για να γίνω ένα με τη Σίρλεϊ, έπρεπε να “μπω” στα βιώματα και τα συναισθήματά της και να δω πώς θα αντιδρούσα εγώ, σαν Μαρία. Είναι δύσκολο, αλλά αυτό είναι το υπέροχο της δουλειάς μας. Και ακριβώς επειδή είμαι μάνα, έχω τη δύναμη να την καταλάβω. Μία μάνα, νομίζω ότι στο τέλος αντιλαμβάνεται πως είναι πολύ λεπτή η γραμμή της παράνοιας, αυτό που πέρασε η Σίρλεϊ, που θα έπαιρναν το παιδί της.

 

Την έχετε συγχωρήσει;

Δέθηκα μαζί της. Αυτός ο ρόλος είναι πια κομμάτι μου. Δεν την έχω συγχωρήσει, γιατί μια τέτοια αποτρόπαια πράξη δεν μπορείς να τη συγχωρήσεις. Το δικαστήριο τη “συγχώρεσε”, γιατί την έκρινε αθώα. Ωστόσο, δεν μπορείς 100% να δικαιολογήσεις κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον όταν δεν έχεις περάσει όσα εκείνη βίωσε. Όμως, κατανοείς γιατί έφτασε να το κάνει, όπως αναλύεις τον χαρακτήρα και τις καταστάσεις στη ζωή της. Το καλό είναι, και νομίζω πως αυτό είναι ένα επίτευγμα δικό μου, ότι στο τέλος της παράστασης την κατανοεί και το κοινό.

Είναι μεγάλο επίτευγμα αυτά που νιώθεις ως αφηγητής να περνούν στον κόσμο. Γιατί ο ηθοποιός αυτό είναι· ο αφηγητής ενός έργου και ενός ρόλου, που τον μοιράζεται με το κοινό. Εγώ αισθάνομαι ότι γίνομαι ένα με τους θεατές, γιατί και το οφείλω και ανοίγω την ψυχή μου. Όταν υποκλίνομαι στο τέλος, στον κόσμο υποκλίνομαι. Όχι για να με χειροκροτήσει, αλλά γιατί αφήνομαι, λυτρώνομαι κι εγώ η ίδια. Με πιάνουν τα κλάματα, γιατί τελειώνει η συνθήκη μου με τη Σίρλεϊ. Κι αυτή η παράσταση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη σχέση με το κοινό.

 

korinthiou maria jordan

 

Οι θεατρικοί μονόλογοι είναι μεγάλη πρόκληση για κάθε ηθοποιό. Εσείς, όμως, επιλέξατε συνειδητά αυτόν τον ρόλο…

Είναι ένας σπουδαίος γυναικείος μονόλογος, ο πιο δύσκολος, που υπάρχει στο θέατρο αυτήν τη στιγμή. Και δεν το λέω μόνο εγώ. Είναι πολύ δύσκολα γραμμένος και δομημένος σαν αρχαία τραγωδία. Γι’ αυτό και η μία από τις δύο συγγραφείς του τον χαρακτηρίζει ως “σύγχρονη Μήδεια”. Επίσης, είναι πολύ μεγάλος. Οι περισσότεροι μονόλογοι είναι περίπου 20 λεπτά και με το “άπλωμα” πάνω στη σκηνή, φτάνουν το πολύ στα 40 λεπτά, μία ώρα μαζί με το διάλειμμα. Στο “Jordan” δεν κάνουμε διάλειμμα, είμαι πάνω στη σκηνή μιάμιση ώρα. Και φυσικά, έχει τη δυσκολία ότι πρόκειται για μια αληθινή ιστορία. Μιλάμε για μια γυναίκα που τη μια στιγμή γελάει στο μωρό της και την επόμενη βρίσκεται στην παράνοια του ψυχιατρείου, αντιμέτωπη με την αστυνομία και τους δικαστές. Είναι συνέχεια στα άκρα. Νιώθω πολλή τυχερή που έχω αυτόν τον μονόλογο στα χέρια μου.

 

Η καλλιτεχνική πορεία σας δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα και πολλοί ήταν εκείνοι που αμφισβήτησαν το ταλέντο σας. Νιώθετε πως αυτή η αμφισβήτηση σάς πήγε τελικά μπροστά;

Ούτως ή άλλως θα πήγαινα μπροστά. Ήταν η ώρα να το κάνω. Είναι μια φυσική εξέλιξη. Δεν θα πω ότι στη διάρκεια της πορείας μου δεν υπήρχαν παράπονα, απογοήτευση και ένα μεγάλο “γιατί;”, από τη δική μου πλευρά. Αλλά, αυτά νομίζω είναι που τελικά με φέρανε εδώ που βρίσκομαι σήμερα. Οι αντιδράσεις μας είναι αυτές που μας διαμορφώνουν. Αισθάνομαι ότι είναι σαν χθες, αλλά έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τότε που ξεκίνησα. Έχω περάσει πάρα πολλά, πολύ μεγάλη απογοήτευση, πολλές τρικλοποδιές, αλλά πάντα είχα το σθένος να σηκώνομαι.

Τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια και βλέπω λίγο πιο καθαρά, πλήρωσα το τίμημα πολλών πραγμάτων. Ίσως, τον “πόλεμο” και την επίθεση που δεχόμουν σαν παιδί, σαν κορίτσι. Κι είναι μεγάλο κρίμα. Αλλά είχα μια δύναμη, που μου είχε δώσει και η εμπειρία μου στην Αμερική. Το τίμημα που πλήρωσα ως πιτσιρίκι και ως πιο ονειροπόλα ήταν ότι έκανα τις επιλογές μου. Έβλεπα κάποια πράγματα και δεν ήθελα να συμμετέχω σε αυτά. Πολλά μικρά κορίτσια δεν έχουν το σθένος να τα αντιμετωπίσουν. Δεν το κατακρίνω αυτό. Εγώ πάντα ήμουν αντιδραστικό παιδί και είχα την αίσθηση της αξιοπρέπειας. Σήκωνα ψηλά το κεφάλι.

 

Καταλάβατε ποτέ γιατί δεχτήκατε αυτήν την αντιμετώπιση;

Πάντα με χτυπούσαν για την εμφάνισή μου, γιατί δεν είχαν κάτι άλλο να μου προσάψουν. Μόνο ότι είχα μεγάλο στήθος και ωραία μάτια. Ή ότι έκανα μια γυμνή φωτογράφιση, που δεν είμαι η μόνη -έχουν κάνει όλοι, καταξιωμένοι και αξιόλογοι ηθοποιοί. Δεν είχα κάποια σχέση με παραγωγό, ούτε έκανα θελήματα, σεξουαλικής ή άλλης φύσης, σε οποιονδήποτε. Δεν μπήκα ποτέ σε κλίκες και πάντα λειτουργούσα σαν μονάδα. Αυτά δεν μου τα συγχώρησαν ποτέ. Σε οτιδήποτε πάταγα το πόδι μου κάτω και έλεγα “θα το κάνω μόνη μου, δεν έχω ανάγκη κανέναν”, αμέσως ερχόταν ο χλευασμός. Και με το που το έκανα, έκλειναν τα στόματά τους. Αυτή είναι η δύναμή μου. Και η αγάπη του κόσμου! Τα λέω τόσο χύμα και ωμά και -ακόμα και σήμερα- αυτό δεν μπορούν να μου το συγχωρήσουν!

Μαθεύτηκε ότι θα κάνω τις “Γοργόνες και Μάγκες”. Άρχισαν τότε να κοροϊδεύουν “Η Κορινθίου θα κάνει έναν ρόλο σουμπρέτα”. Έκανα την comica και δεν με αναγνώριζαν. Πιάνω τη “Νεράιδα και το Παλικάρι”, όλοι έλεγαν “ανάλαφρος ρόλος”. Ωστόσο, δεν είναι εύκολο -όταν έχεις και το βάρος της Αλίκης Βουγιουκλάκη- να κάνεις δικό σου έναν ρόλο και να σεβαστείς τον ηθοποιό που έχει αφήσει το όνομά του πάνω του. Κι ο συγκεκριμένος ρόλος είχε comica, ενζενί, σουμπρέτα και ντάμα. Στο τέλος της παράστασης, όταν μου έσφιξε το χέρι ο Τάκης Βουγιουκλάκης, λέγοντας υπέροχα πράγματα για μένα, δεν ήθελα κάτι άλλο. Το αγκάλιασε και ο κόσμος και έκλεισαν τα στόματά τους τότε.

 

Πρέπει να είναι ωραίο συναίσθημα αυτό…

Δεν μπορείτε να καταλάβετε! Και το ξέρουν και οι ίδιοι! Γιατί, αν είσαι γνώστης του θεάτρου, το ξέρεις! Και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ανιδεότητα του κόσμου -δεν το λέω υποτιμητικά, γιατί ο μέσος θεατής δε γνωρίζει τι απαιτεί ένας ρόλος σουμπρέτας. Ο κόσμος έρχεται για να δει μία παράσταση. Οι άνθρωποι του θεάτρου, όμως, ξέρουν να το ερμηνεύσουν και τεχνικά. Κι έρχεται η στιγμή του “Jordan”, λοιπόν. Πολλοί ήταν αυτοί που είπαν “θα γελάσουμε”, όταν έμαθαν ότι θα παίξω αυτόν τον ρόλο. Και πολλοί το έγραψαν κιόλας! Τότε σήκωσα το κεφάλι και είπα “Αυτό θα το δούμε!”. Ήμουν τόσο αποφασισμένη και σίγουρη ότι θα πιάσω αυτόν τον ρόλο. Τον έπιασα και του έδωσα και κατάλαβε!

 

Γιατί τον “Jordanσυγκεκριμένα;

Αυτήν την παράσταση ήθελα να την κάνω εφτά ολόκληρα χρόνια, από τότε που ο Γιάννης (σ.σ. Αϊβάζης) την σκηνοθέτησε για πρώτη φορά στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης. Μετά τη “Νεράιδα και το παλικάρι” μού έγιναν διάφορες προτάσεις θεατρικά. Είμαι, όμως, ένας άνθρωπος που του αρέσουν τα δύσκολα, γιατί έτσι εξελίσσομαι τόσο ως Μαρία, όσο και ως καλλιτέχνης. Εκείνες οι προτάσεις, λοιπόν, δε θα με πήγαιναν παρακάτω. Τότε είπα “θα κάνουμε τον Jordan”. Αρχικά, ο Γιάννης δίστασε, αλλά για μένα είχε έρθει η ώρα! Αν δεν το έκανα τώρα, πότε θα το έκανα; Στα 60 μου; Στην τελική, μιλάμε για μια γυναίκα που ήταν 19 χρονών.

Δεν θα κάνω ποτέ τη χάρη σε κανέναν. Θα κάνω αυτά που λέει η ψυχούλα μου. Μια ζωή την έχουμε. Να αγχωθώ για το τι θα πει ο “σοβαρός” θεατράνθρωπος, που, αν ανοίξουμε τις σελίδες της ζωής του, μόνο σοβαρότητα δε θα δούμε; Ποτέ δεν άπλωσε κανείς το χέρι του, ούτε σε μένα, ούτε στον Γιάννη! Δε με ενδιαφέρει τι θα πούνε. Πάντα λένε! Και δε με ενδιαφέρει, γιατί δεν μπορούν να μειώσουν τη δύναμη που έχω μέσα μου. Τη δύναμη αυτή, το πείσμα και το θράσος μου, εκείνοι τα έχουν δημιουργήσει! Όσο με χτυπάνε ή μου βάζουν εμπόδια, τόσο πιο δυνατή θα γίνομαι!

 

https://www.instagram.com/p/CTmQJJJCP5O/?utm_source=ig_web_copy_link

 

Είναι αυτή η στάση ένα μάθημα ζωής που θέλετε να περάσετε και στην κόρη σας, την Ισμήνη;

Φυσικά! Και ειδικά για τον συγκεκριμένο χώρο! Όποιος έχει δει παραστάσεις στην Αγγλία και την Αμερική, σειρές ή ταινίες, μπορεί να καταλάβει ότι, μπροστά σε όλο αυτό το μεγαλείο, εμείς εδώ είμαστε “σχεδόν τίποτα”. Οπότε, ας χαλαρώσουμε όλοι. Ας κάνει ο καθένας τη δουλειά του, γιατί αυτή η δουλειά είναι ψυχή. Για να αγαπάμε και να δημιουργούμε. Το θέατρο αυτό είναι. Καλά τα φώτα, η δημοσιότητα, οι φωτογραφίσεις και τα αυτόγραφα. Ο θαυμασμός του κόσμου, που σε στηρίζει καλλιτεχνικά, είναι αυτό που σε κρατάει σαν καλλιτέχνη, μετά τη δική σου ψυχική δύναμη. Αν δεν έρθει το κοινό να σε χειροκροτήσει, τότε γιατί την κάνεις αυτήν τη δουλειά; Πρώτα τη δουλεύεις για την ψυχή σου και μετά για να τη μοιραστείς με τον κόσμο. Πρέπει να το σέβεσαι το κοινό!

 

Η εταιρεία παραγωγής σας, AiKor Productions, δημιούργησε τον περασμένο Μάιο το φωτογραφικό λεύκωμα “Θρέομαι απουσία πατρίδος” και τη #SetMeFreeCampaign, μια σιωπηλή διαμαρτυρία για τον επαναπατρισμό των γλυπτών και μαρμάρων της Ελλάδας. Πώς προέκυψε αυτή η τόσο ιδιαίτερη πρωτοβουλία;

Η συγκεκριμένη ιδέα γεννήθηκε μέσα μου περίπου δύο χρόνια πριν. Έχω πολύ μεγάλη αγάπη για την ιστορία και μεγάλη αδυναμία σε ένα άγαλμα, που δεν είναι ελληνικό. Πρόκειται για το άγαλμα του Έρωτα και της Ψυχής, που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. Ο θεός Έρωτας έχει ερωτευτεί την Ψυχή, η οποία, όμως, είναι θνητή. Στο ενσταντανέ του αγάλματος ο Έρωτας σκύβει να φιλήσει την Ψυχή και την κάνει αθάνατη! Κοιτώντας, λοιπόν, αυτό το άγαλμα, σκέφτηκα “τι ωραίο που θα ήταν να ζωντάνευε;”. Μοιράστηκα αυτήν τη σκέψη μου με τον Γιάννη και αμέσως ήξερε τι έπρεπε να κάνουμε. Γρήγορα η σκέψη μας εξελίχθηκε και αποφασίσαμε να περάσουμε ένα ισχυρό μήνυμα για τα αγάλματα που λείπουν από τη χώρα μας.

 

threomai apousia patridos

 

nousias

Η μεταμόρφωση του Τάσου Νούσια σε Άτλαντα, στο πλαίσιο της #SetMeFreeCampaign.

nafpliotou

Η Μαρία Ναυπλιώτου ως θεά Αθήνα Παρθένον – η Χρυσελεφάντινη.

 

Δείχνετε ένα άλλο κομμάτι του εαυτού σας τα τελευταία χρόνια;

Δεν δείχνω ένα άλλο κομμάτι μου. Αυτή ήμουν πάντα! Κι αυτό πολεμούσαν, επίσης. Φυσικά, έχω μεγαλώσει. Άλλο 24, άλλο 40. Όμως, φτάνει πια με αυτό που θέλουν να δείχνουν ότι είμαι. Είμαι και εκείνο, αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Νομίζω πως πλέον αυτό φαίνεται και καλλιτεχνικά. Πρώτα ξεκινάει από εμάς. Ο καθένας με τα όπλα του. Εγώ έχω την αλήθεια μου και δεν τη διαπραγματεύτηκα ποτέ. Κι ας την πολεμάνε πάντα την αλήθεια. Τα άλλα στοιχεία είναι το σθένος, η ψυχραιμία, η υπομονή, το θάρρος, το θράσος. Και πάντα το κεφάλι ψηλά!

 

Και ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Πάντα έχω πολλά στο μυαλό μου, δυσκολεύομαι, όμως, να μιλήσω, αν κάτι δεν έχει πάρει απόλυτα τον δρόμο του. Πάντως, αυτό που μπορώ να πω τώρα είναι ότι έρχεται κάτι σπουδαίο!

 

Jordan

 

Λίγα λόγια για την παράσταση

Η Σίρλεϊ μεγάλωσε σε μια φτωχή οικογένεια, με έναν βάναυσο πατέρα, που κακοποιούσε τη μητέρα της. Λίγο μετά την εφηβεία της, βρίσκει τον έρωτα -και μια δίοδο διαφυγής- στο πρόσωπο ενός μηχανόβιου εραστή. Μένει έγκυος κι αυτός δεν αργεί να γίνει βίαιος. Παρά τις αντιξοότητες, η Σίρλεϊ φέρνει στον κόσμο τον γιο τους, Τζόρνταν, άλλα ο σύντροφός της την εγκαταλείπει. Δύο χρόνια μετά, επιστρέφει μαζί με την Πρόνοια και κατηγορεί τη Σίρλεϊ ως ανίκανη να μεγαλώσει τον γιο τους. Μπροστά στο αδιέξοδο και στην πεποίθησή της πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Τζόρνταν, η Σίρλεϊ πνίγει το μωρό της και κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Η Σίρλεϊ κατηγορείται για τη δολοφονία του παιδιού της και οδηγείται στη φυλακή, στην πτέρυγα των ψυχοπαθών, όπου προσπαθεί ξανά και ξανά να τερματίσει τη ζωή της. Στην αίθουσα αναμονής του δικαστηρίου περιμένει την απόφαση των ενόρκων και θυμάται πώς έφτασε μέχρι εκεί…

 

“Jordan”
των Άννα Ρέινολντς – Μόιρα Μπουφίνι
Με τη Μαρία Κορινθίου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Αϊβάζης
Φιλική συμμετοχή: Τάσος Νούσιας
Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
Από τις 31 Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή, στο Alhambra Art Theatre.

 

elenimichailidou@cozyhome.gr

“I must be a mermaid, Rango. I have no fear of depths and a great fear of shallow living.” Anais Nin